Mjesec je blijed i tužan, mjesec je bez života i okrutan.
Njegovo glatko lice nalikuje profilu umrlih.
Ja bih radije gledala neko iskrenije svjetlo
ljepše od svih bisera arapskih, tek procvalu ružu.

(Montevideo, 24. 10. 1886.
- Montevideo, 06. 07. 1914.)
urugvajska pjesnikinja










Biografija


Pjesme:
Labud - El Cisne
Nepresušni - Inextinguibles - Immutable
Eksplozija - Explosión - Explosion
Podno mjesečine - Al Claro De Luna - In The Light Of The Moon
Ja živim, ja umirem, ja gorim, ja tonem

Ja živim, ja umirem, ja gorim, ja tonem
Istoremeno sam vrela i hladna
Život je istom odveć lak i odveć krut
U meni se miješaju radost i bol

Odjednom mi se smije i istovremeno plače
U užicima mnogim osjećam bol
Moja sreća nestane iako još traje nepromijenjena
U isto vrijeme sasvim uvenem i rastem zelena

Tako patim u ljubavi zanesena
A kad pomislim da je bol najintenzivnija
Bez razmišljanja, ona nestane sasvim

Potom kad me preplavi osjećaj potpune radosti
I moj zanos dosegne vrhunac
Ja ponovno nađem gdje bol me razdire cijelu

Delmira Agustini

(Preveo Vinko Kalinić)

I Live, I Die, I Burn, I Drown

I live, I die, I burn, I drown
I endure at once chill and cold
Life is at once too soft and too hard
I have sore troubles mingled with joys

Suddenly I laugh and at the same time cry
And in pleasure many a grief endure
My happiness wanes and yet it lasts unchanged
All at once I dry up and grow green

Thus I suffer love’s inconstancies
And when I think the pain is most intense
Without thinking, it is gone again

Then when I feel my joys certain
And my hour of greatest delight arrived
I find my pain beginning all over once again





Delmira Agustini

Ako je život ljubav, neka je blagoslovljen!
Želim više života za voljeti! Osjećam danas,
Tisuću godina ideala ne vrijedi
Koliko tek jedna plava minuta osjećaja.

Moje srce umire tužno i sporo...
Danas se rastvara poput poljskog cvijeta;
Život juri naprijed kao uzburkano more
u kojem nam ruka ljubavi dijeli šamare.

Danas odlazim u noć, tužnu i hladnu
Na slomljenim krilima svoje melankolike;
Poput zaraslog ožiljka što se
U dalekoj sjeni otapa...
Čitav moj život pjeva, ljubi, smije se!
Čitavo se moje biće pretvara u usta jednog cvijeta!

Delmira Agustini

(Preveo Vinko Kalinić)

Explosión

Si la vida es amor, bendita sea!
Quiero más vida para amar! Hoy siento
Que no valen mil años de la idea
Lo que un minuto azul del sentimiento.

Mi corazon moria triste y lento…
Hoy abre en luz como una flor febea;
La vida brota como un mar violento
Donde la mano del amor golpea!

Hoy partio hacia la noche, triste, fría
Rotas las alas mi melancolía;
Como una vieja mancha de dolor
En la sombra lejana se deslíe…
Mi vida toda canta, besa, ríe!
Mi vida toda es una boca en flor!

Delmira Agustini 

Explosion

If life were love, how blessed it would be!
I want more life so to love! Now I feel
A thousand years of ideas are not worth
One blue minute of sentiment.

My heart was dying slowly, sadly…
Now it opens like a Phoebean flower:
Life rushes forth like a turbulent sea
Whipped by the hand of love.

My sorrow flies into the night, sad, cold
With its broken wings;
Like an old scar that continues to ache–
In the distant shade it dissolves…
All my life sings, kisses, laughs!
All my life is a flowering mouth!

Delmira Agustini

O ti, koji spavaš tako duboko da se ne možeš probuditi!
Čarolija života, čarolija smrti,
I za žive i za mrtve vječno rastvorena.

Jedne noći u dvoboju želim susresti tvoje oči.

Podno hladna platna ili pod čipkom mjesečevom.
Pijti iz njih svoj Smiraj kao što se pije tišina uvale,
U dubinama, u mirnoći, u dobroti, u tišinama.

Svako se čini kao ležaljka ili grob.

Delmira Agustini

(Preveo Vinko Kalinić)

Inextinguibles

¡Oh, tú que duermes tan hondo que no despiertas!
Milagrosas de vivas, milagrosas de muertas,
Y por muertas y vivas eternamente abiertas,

Alguna noche en duelo yo encuentro tus pupilas

Bajo un trapo de sombra o una blonda de luna.
Bebo en ellas la Calma como en una laguna.
Por hondas, por calladas, por buenas, por tranquilas

Un lecho o una tumba parece cada una.

Delmira Agustini 

Immutable

O you who sleep so deep you cannot wake!
Every night in mourning I come upon your pupils,
Miraculous in life, miraculous in death,

And in life and death eternally open.

Beneath a remnant of shade or silk lace of moon,
I drink their calm as I would a lagoon.
For depth, for silence, for goodness, for peacefulness.

Each one seeming a bed or a tomb.

Delmira Agustini

Zjenica plava moga vrta
to je drhtavo ogledalo
jezera jednog čiste vode,
toliko čiste te vjerujem
da se u sjajnu površinu
misao moja upisuje.

Cvijet zraka i cvijet vode,
duša jezera to je labud
sa svoje dvije ljudske zjene,
težak i otmjen poput princa;
krila mu ljiljan, vesla ruža...
kljun mu u ognju,
vrat žalovit i ponosit je,
i bjelina i sva umilnost labudova.

Ta ptica bijela, ptica teška,
što zlokobnim se pjevom javlja;
- karanfil, skriven u ljiljanu,
u plam i čudo pretvara se.
uzbuđuju me bijela krila
kao goruće dvije ruke.

Nikakve usne nisu žarke
ko njegov kljun u mojoj ruci;
nijedna glava tako krotko
u moje krilo nije pala;
nijedna put mi nije dala
takav užitak, takvu patnju:
kroz njegove se žile pjeni
plamena struja, dvaput ljudska.

Rubinom rujnim od požude
glava je njemu okrunjena;
i on odnosi puste želje
u svome skutu ružičastom.

Na rukama mu vodu dajem
a čini se da oganj pije;
i ja izgledam k'o da pružam
čitavi kalež svoga tijela.

U mome snu toliko živi
i tako u put moju tone
te često mislim jel' to labud
s dva svoja krila lepršava,
s očima svojim rijetkim, ljudskim,
i sa crvenim, žarkim kljunom
je li to samo bijeli labud
u bistroj vodi mog jezera,
il' ljubavnik u mom životu...

Jezeru bistrom na obali
zapitkujem ga u u tišini...
a tišina je samo ruža
navrh njegova žarkog kljuna.
No on mi u svom mesu zbori,
a ja ga u svom mesu slušam.

Katkada - cijela! - ja sam duša;
Katkada - cijela! - ja sam tijelo. -
Uranja kljun u moje krilo
i tu ostaje kao mrtav...

Na površini od kristala,
u drhtavome ogledalu jezera,
koje katkada misao moju odražava,
crvenom bojom labud plaši,
a ja bjelinom strah zadajem.
 
Delmira Agustini


 

El Cisne

Pupila azul de mi parque
es el sensitivo espejo
de un lago claro, muy claro!...
Tan claro que a veces creo
que en su cristalina página
se imprime mi pensamiento.

Flor del aire, flor del agua,
alma del lago es un cisne
con dos pupilas humanas,
grave y gentil como un príncipe;
alas lirio, remos rosa...
Pico en fuego, cuello triste
y orgulloso, y la blancura
y la suavidad de un cisne...

El ave cándida y grave
tiene un maléfico encanto;
clavel vestido de lirio,
trasciende a llama y milagro!...
Sus alas blancas me turban
como dos cálidos brazos;

ningunos labios ardieron
como su pico en mis manos;
ninguna testa ha caído
tan lánguida en mi regazo;

ninguna carne tan viva
he padecido o gozado:
viborean en sus venas
filtros dos veces humanos!

Del rubí de la lujuria
su testa está coronada:
y va arrastrando el deseo
en una cauda rosada...

Agua le doy en mis manos
y él parece beber fuego,
y yo parezco ofrecerle
todo el vaso de mi cuerpo...

Y vive tanto en mis sueños,
Y ahonda tanto en mi carne,
que a veces pienso si el cisne
con sus dos alas fugaces,

sus raros ojos humanos
y el rojo pico quemante,
es solo un cosne en mi lago
o es en mi vida un amante...

Al margen del lago claro
yo le interrogo en silencio...
y el silencio es una rosa
sobre su pico de fuego...
Pero en su carne me habla
y yo en mi carne le entiendo.

-A veces ¡toda! soy alma;
y a veces ¡toda! soy cuerpo.-
Hunde el pico en mi regazo
y se queda como muerto...

Y en la cristalina página,
en el sensitivo espejo
del algo que algunas veces
refleja mi pensamiento,
¡el cisne asusta, de rojo,
y yo, de blanca, doy miedo!

Delmira Agustini

Delmira Agustini (Montevideo, 24. 10. 1886. - Montevideo, 06. 07. 1914.), urugvajska je pjesnikinja i feministica.

Vrlo mlada počinje pisati svoje prve pjesme i već od 1902. godine surađuje u domaćim i stranim časopisima. 1907. izlazi njena prva zbirka pjesama Bijela knjiga (El libro blanco), potom 1910. godine slijede Jutarnje pjesme (Cantos de la mańana) i 1913. Prazni kaleži (Los cálices vacíos).

Bila je jedna od najizuzetnijih pjesnikinja modernizma. Ignorirala je granice društvenih normi i ispjevala svoje emocije onako kako ih je ona osjećala. Rubén Darío proglašava je unikatnom pjesnikinjom u izražavanju žene.

Uprkos njenoj snažnoj erotici ne postoji niti jedna nepristojnost ili vulgarnost u njenim radovima. Njena forma poetskog izražavanja je cijenjena čak i kod najboljih modernista.
 

Umrla je tragično. Ubio ju je njen muž, svega nekoliko tjedana poslije vjenčanja, kada ga je odlučila napustiti. Prvo je ustrijelio nju, a potom sebe.

Urugvajske novine su objavile fotografiju njenog mrtvog tijela na krevetu - Delmira ustrijeljena s dva metka iz pištolja, razgolićena kao njena poezija i oblivena krvlju.