Al poeta que sin embargo regresó




En la memoria de Vinko Nikolić


Mientras destrenzo tu pelo canoso
y con infantiles manos rebusco entre las sombras de tu cara
que exhala extraña y quieta ternura
- suave ternura como puesta del sol después de la tempestad –
frente a mí se vislumbra la lejanía

de tus poemas saco las palabras
las parto como almendras
las abro como a los paquetes que
 sin saber mandaste a mi dirección  

(¿quién sabe con qué motivo
quién sabe por qué razón?)

en ellos encuentro
 calles que nunca pasé
países en los que nunca estuve

y en todo palpo lo mismo
el corazón desgarrado del poeta
Šibenik
llanto del niño eterno
a que no dejaron crecer

y flores de un jardín   
    
diminuto mirto blanco 
del que con gusto
trenzo la corona


de este
tierno aunque
inútil
verso

Vinko Kalinić


(Traducción: Željka Lovrenčić)


Pjesniku, koji se ipak vratio


U spomen Vinku Nikoliću


Dok rasplećem tvoju sijedu kosu
i dječjim rukama prebirem po sjenama na tvome licu
koje zrači nekom osebujnom zgasnulom nježnošću
- nježnošću blagom kano smiraj dana poslije oluje -
preda mnom se razlistavaju daljine

iz tvojih pjesama vadim riječi
rastvaram ih kao mendule
otvaram kao pakete koje si
i ne znajući
poslao na moju adresu

(tko bi znao kojim povodom
tko bi znao kojim razlogom?)

u njima pronalazim
ulice kojima nikada nisam prolazio
gradove koje nikada nisam vidio
zemlje u kojima nikada nisam bio

i u svemu opipkujem isto
raskoljeno pjesnikovo srce
Šibenik
plač vječnog djeteta
kojemu nisu dali odrasti

i cvijeće u cvjetaru

sitnu bijelu murtelicu
od koje tako rado
pletem vijenac

ove

posve sjetne
i uzaludne
pjesme


Vinko Kalinić