Expose

A Timeline Design For Your Blog

Prikazani su postovi s oznakom Brazilska poezija. Prikaži sve postove
Prikazani su postovi s oznakom Brazilska poezija. Prikaži sve postove


Minha terra tem palmeiras,
Onde canta o Sabiá;
As aves, que aqui gorjeiam,
Não gorjeiam como lá.

Nosso céu tem mais estrelas,
Nossas várzeas têm mais flores,
Nossos bosques têm mais vida,
Nossa vida mais amores.

Em cismar, sozinho, à noite,
Mais prazer eu encontro lá;
Minha terra tem palmeiras,
Onde canta o Sabiá.

Minha terra tem primores,
Que tais não encontro eu cá;
Em cismar –sozinho, à noite–
Mais prazer eu encontro lá;
Minha terra tem palmeiras,
Onde canta o Sabiá.

Não permita Deus que eu morra,
Sem que eu volte para lá;
Sem que disfrute os primores
Que não encontro por cá;
Sem qu'inda aviste as palmeiras,
Onde canta o Sabiá.


De Primeiros cantos (1847)

Gonçalves Dias


Park Gonçalves Dias

Pjesma u progonstvu


Moja zemlja ima palme,
ispod kojih se pjeva Sabia;
tu ptice cvrkuću drugačije
nego što cvrkuću tamo.

Naše nebo ima više zvijezda,
naše močvare imaju više cvijeća,
naše šume imaju više života,
naš život više ljubavi.

U snovima svojim, noću,
ne mogu naći više užitka nego tamo;
moja zemlja ima palme
ispod kojih se pjeva Sabia.

Moja zemlja ima ljepote,
kakve se mogu vidjeti samo u njoj,
u snovima svojim, noću,
ne mogu naći više užitka nego tamo;
moja zemlja ima palme
ispod kojih se pjeva Sabia.

Ne dao Bog da umrem
a da se ne vratim onamo;
bez da okusim ljepotu
koju ne nalazim ovdje;
bez pogleda na palme
ispod kojih se pjeva Sabia.


Prva pjevanja (1847)

Gonçalves Dias

(Na hrvatski preveo
Vinko Kalinić)



Jučer sam vidio zvijer
na smetlištu jednog dvorišta,
tražila je komadiće hrane među otpatcima.

Kada bi pronašla nešto;
nije ni pogledala da li smrdi:
samo je gutala pohlepno.

Ta životinja nije bio pas,
nije bila ni mačka,
to nije bio ni štakor.

Ta životinja, moj Bože, bio je čovjek.


Rio, 27. prosinca 1947.


(Preveo: Vinko Kalinić)



O bicho


Vi ontem um bicho
Na imundice do pátio
Catando comida entre os detritos.

Quando achava alguma coisa;
Não examinava nem cheirava:
Engolia com voracidade.

O bicho não era um cão,
Não era um gato,
Não era um rato.

O bicho, meu Deus, era um homem.

Rio, 27 de dezembro de 1947



Na valovima žala
na morskim valovima
želim biti sretan
želim se utopiti.

Na valovima žala -
što dolaze da me ljube?
- zvjezdanu večer žudim
kraljicu mora.

Želim biti sretan
na morskim valovima
želim sve zaboraviti
želim se odmoriti.


(Preveo: Vinko Kalinić)


Cantiga


Nas ondas da praia
Nas ondas do mar
Quero ser feliz
Quero me afogar.

Nas ondas da praia
Quem vem me beijar?
Quero a estrela-d'alva
Rainha do mar.

Quero ser feliz
Nas ondas do mar
Quero esquecer tudo
Quero descansar.




Vjetar je raznio lišće,
vjetar je odnio voće,
vjetar je pomeo cvijeće...
I život je moj postao
sve više pun
i voća, i cvijeća, i lišća.

Vjetar je ugasio svjetla,
vjetar je odnio glazbu,
vjetar je utrnuo mirise...
I život je moj postao
sve više pun
i okusa, i zvijezda, i pjevanja.

Vjetar je raznio snove
i pomeo prijateljstva...
Vjetar je odnio žene...
I život je moj postao
sve više pun
i strasti i žena.

Vjetar je mjesecima čistio sve
očistio je i tvoj osmijeh...
Vjetar je pomeo sve!
I život je moj postao
sve više pun
svega.


(Preveo: Vinko Kalinić)



Canção do Vento e da Minha Vida


O vento varria as folhas,
O vento varria os frutos,
O vento varria as flores...
E a minha vida ficava
Cada vez mais cheia
De frutos, de flores, de folhas.

O vento varria as luzes,
O vento varria as músicas,
O vento varria os aromas...
E a minha vida ficava
Cada vez mais cheia
De aromas, de estrelas, de cânticos.

O vento varria os sonhos
E varria as amizades...
O vento varria as mulheres...
E a minha vida ficava
Cada vez mais cheia
De afetos e de mulheres

O vento varria os meses
E varria os teus sorrisos...
O vento varria tudo!
E a minha vida ficava
Cada vez mais cheia
De tudo.



Lijepo, lijepo, lijepo
- imam sve što želim.

Imam oganj nebesa što gori već stoljećima
a rizik - što je to? Pogledaj - koliko zvijezda
padalica.


Zora odlazi,
a ja nosim najčišće suze svitanja.

I sljedećeg dana, i onog poslije
još uvijek imam veliku tajnu noći.

Lijepo, lijepo, lijepo
- imam sve što želim.

Ne želim blaženstva ni patnje.
Ne želim da mi zemlja bude dnana samo za rad.

Darovi anđela su beskorisni:
anđeli ne razumiju ljude.

Ne želim voljeti,
ne želim biti voljen.
Ne želim se boriti,
ne želim biti vojnik.

- Ja mogu osjetiti potpunu radost i u onim najjednostavnijim stvarima.


(Preveo: Vinko Kalinić)



Belo belo


Belo belo belo,
Tenho tudo quanto quero.

Tenho o fogo de constelações extintas há milênios.
E o risco brevíssimo - que foi? passou - de tantas estrelas cadentes.

A aurora apaga-se,
E eu guardo as mais puras lágrimas da aurora.

O dia vem, e dia adentro
Continuo a possuir o segredo grande da noite.

Belo belo belo,
Tenho tudo quanto quero.

Não quero o êxtase nem os tormentos.
Não quero o que a terra só dá com trabalho.

As dádivas dos anjos são inaproveitáveis:
Os anjos não compreendem os homens.

Não quero amar,
Não quero ser amado.
Não quero combater,
Não quero ser soldado.

- Quero a delícia de poder sentir as coisas mais simples.



Ako želiš osjetiti sreću u ljubavi,
zaboravi svoju dušu. Duša je ono što sputava ljubav.
Samo u Bogu mogu pronaći potpuno zadovoljstvo.
Ne u drugoj duši. Samo u Bogu - ili izvan ovog svijeta.
Duše su nespojive.
Dopusti svom tijelu da bude jedno s drugim tijelom.
Jer tijela se mogu razumjeti, ali ne i duše.
Utjehu potraži na obali...


(Preveo: Vinko Kalinić)



Arte de Amar


Se queres sentir a felicidade de amar,
esquece a tua alma. A alma é que estraga o amor.
Só em Deus ela pode encontrar satisfação.
Não noutra alma. Só em Deus - ou fora do mundo.
As almas são incomunicáveis.
Deixa o teu corpo entender-se com outro corpo.
Porque os corpos se entendem, mas as almas não.
Consolo na praia ...




Vidio sam zvijezdu tako visoku
vidio sam zvijezdu tako hladnu!
Vidio sam blistavu zvijezdu što gori
nad mojim prazanim životom.

Bila je to zvijezda tako visoka!
Bila je to zvijezda tako hladna!
Usamljena neka zvijezda
što gori na kraju dana.

Pitao sam se, zašto je tako velika
udaljenost između mene i zvijezde?
Zašto ne siđe da mi pravi društvo?
Zašto gori tako visoko?

Slušajući, ja čuo sam u dubokoj sjeni,
o redu stvari odgovor meni:
ona gori da se ne ugasi nada
na kraju tvog tinjajućeg dana.



(Preveo: Vinko Kalinić)



A Estrela


Vi uma estrela tão alta,
Vi uma estrela tão fria!
Vi uma estrela luzindo
Na minha vida vazia.

Era uma estrela tão alta!
Era uma estrela tão fria!
Era uma estrela sozinha
Lunzindo no fim do dia.

Por que da sua distância
Para a minha companhia
Não baixava aquela estrela?
Por que tão alta luzia?

E ouvi-a na sombra funda
Responder que assim fazia
Para dar uma esperança
Mais triste ao fim do meu dia.



The Star


I saw a so high star
I saw a so cold star
I saw a shining star
In my empty life.

It was a so high star
It was a so cold star
It was a lonely star
Shining in the end of the day.

Why that so distant star
Didn't come down
To make me company?
Why did it shine so high?

And I listen to it in the deep shadow
Answering that it behaved this way
In order to give a sadder hope
To the end of my day.


Mali se konji vrte u krug,
a mi ovdje razglabamo i ručamo...
Tvoja ljepota, Esmeralda,
potpuno me izluđuje.

Mali se konji vrte u krug,
a mi ovdje razglabamo i ručamo...
Sunce na obzorju toliko je blistavo
—  u mojoj duši zalazi!

Mali se konji vrte u krug,
a mi ovdje razglabamo i ručamo...
Alfonso Reyes nas napušta,
mi ostali ostajemo za stolom...

Mali se konji vrte u krug,
a mi ovdje razglabamo i ručamo...
Italija govori teško
Europa je u kaosu...

Mali se konji vrte u krug,
a mi ovdje razglabamo i ručamo...
Brazil se bavi politikanstvom.
Bravo! Poezija je mrtva i trune...

Sunce na obzorju toliko je blistavo,
sunce je tako čisto, Esmeralda,
sunce koje u mojoj duši — zalazi!




Rondó dos Cavalinhos


Os cavalinhos correndo,
E nós, cavalões, comendo...
Tua beleza, Esmeralda,
Acabou me enlouquecendo.

Os cavalinhos correndo,
E nós, cavalões, comendo...
O sol tão claro lá fora
E em minhalma — anoitecendo!

Os cavalinhos correndo,
E nós, cavalões, comendo...
Alfonso Reys partindo,
E tanta gente ficando...

Os cavalinhos correndo,
E nós, cavalões, comendo...
A Itália falando grosso,
A Europa se avacalhando...

Os cavalinhos correndo,
E nós, cavalões, comendo...
O Brasil politicando,
Nossa! A poesia morrendo...
O sol tão claro lá fora,
O sol tão claro, Esmeralda,
E em minhalma — anoitecendo!


---------
Najvjerojatnije je ova pjesma nastala za vrijeme Drugog svjetskog rata, dok je autor bio na ručku u Jockey-klub u Rio de Janeiru i promatrao utrke. Iz knjige "Manuel Bandeira - antologija poezije" urednice Nova Fronteira - Rio de Janeiro, 2001.

-
Consta que o poema acima, feito durante a "II Grande Guerra", foi escrito enquanto o autor almoçava no Jóquei-Clube do Rio de Janeiro, assistindo às corridas. Extraído do livro "Manuel Bandeira - Antologia Poética", Editora Nova Fronteira - Rio de Janeiro, 2001.
 


Život
nije vrijedan kazne i bola življenja.
Tijela razumiju jedno drugo, ali ne i duše.
Jedina stvar koja nam preostaje jest odigrati jedan argentinski tango.


Odlazim za Pasárgardu!
Ovdje nisam sretan.
Želim sve zaboraviti:
—  tugu što sam čovjek...
Ovu beskonačnu čežnju
za posjedovanjem onog što mene posjeduje.


Želim se odmoriti
razmišljajući ponizno o životu i ženama koje sam volio...
O životu u cijelosti, kakav je mogao biti i koji se nije dogodio.


Želim se odmoriti.
Umrijeti.
Umrijeti tijelom i dušom.
U potpunosti.
(Svakog jutra aerodrom preko puta daje mi lekcije o odlascima.)


Kada Najnepoželjnija jednom dođe,
naći će uzorano polje, kuću čistu,
stol postavljen,
svaku stvar na svome mjestu.


(Preveo: Vinko Kalinić)

 

Antologia


A vida
Não vale a pena e a dor de ser vivida
Os corpos se entendem mas as almas não.
A única coisa a fazer é tocar um tango argentino.

Vou-me embora pra Pasárgada!
Aqui eu não sou feliz.
Quero esquecer tudo:
– A dor de ser homem...
Este anseio infinito e vão
De possuir o que me possuí.

Quero descansar
Humildemente pensando na vida e nas mulheres que amei...
Na vida inteira que podia ter sido e que não foi.

Quero descansar.
Morrer.
Morrer de corpo e de alma.
Completamente.
(Todas as manhãs o aeroporto em frente me dá lições de partir.)

Quando a Indesejada das gentes chegar
Encontrará lavrado o campo, a casa limpa,
A mesa posta,
Cada coisa em seu lugar.





Dok je sprovod prolazio
Ljudi koji se nađoše u kavani
Nesvjesno skidoše šešire
Rastreseno pozdraviše mrtvaca
Svi bijahu okrenuti životu
Obuzeti životom
Puni povjerenja u život
Ipak, jedan je od njih otkrio glavu
širokim i sporim pokretom
Dugo gledajući za lijesom
Taj je znao da je život uzvitlanost
okrutna i bez svrhe
Da je život izdaja
I on je pozdravljao tvar koja je prolazila
Zauvijek oslobođena ugašene duše.




Momento num café


Quando o enterro passou
Os homens que se achavam no café
Tiraram o chapéu maquinalmente
Saudavam o morto distraídos
Estavam todos voltados para a vida
Absortos na vida.

Um no entanto se descobriu num gesto longo e demorado
Olhando o esquife longamente
Este sabia que a vida é uma agitação feroz e sem finalidade
Que a vida é traição
Esaudava a matéria que passava
Liberta para sempre da alma extinta.


Sinoć kad sam usnuo
U Ivanjskoj noći
Bilo je vike i veselja
Prskanja bombi i bengalskih vatri
Glasova pjesama smijeha
Oko zapaljenih krijesova.

Probudio sam se o ponoći
Nisam više čuo glasova ni smijeha
Jedino su baloni
Lutajući prohodili
Nečujno
Jedino se s vremena na vrijeme
Buka tramvaja
Probijala kroz tišinu
Kao kroz tunel.

Gdje bijahu oni koji su malo prije
Plesali
Pjevali
Smijali se
Oko zapaljenih krijesova?

- Svi bijahu usnuli
Svi su legli
I spavaju
Duboko.

Kad mi je bilo šest godina
Nisam mogao vidjeti kraj ivanjske svečanosti
Jer sam zaspao.

Danas ne čujem glasove iz onog vremena
Moja baka
Moj djed
Totonio Rodriguez
Tomasia
Rosa
Gdje su svi oni?

- Svi su usnuli
Svi su legli
I spavaju
Duboko.



Profundamente


Quando ontem adormeci
Na noite de São João
Havia alegria e rumor
Estrondos de bombas luzes de Bengala
Vozes cantigas e risos
Ao pé das fogueiras acesas.

No meio da noite despertei
Não ouvi mais vozes nem risos
Apenas balões
Passavam errantes
Silenciosamente
Apenas de vez em quando
O ruído de um bonde
Cortava o silêncio
Como um túnel.
Onde estavam os que há pouco
Dançavam
Cantavam
E riam
Ao pé das fogueiras acesas?
- Estavam todos dormindo
Estavam todos deitados
Dormindo
Profundamente.

*

Quando eu tinha seis anos
Não pude ver o fim da festa de São João
Porque adormeci

Hoje não ouço mais as vozes daquele tempo
Minha avó
Meu avô
Totônio Rodrigues
Tomásia
Rosa
Onde estão todos eles?

- Estão todos dormindo
Estão todos deitados
Dormindo
Profundamente.




Svijet si moj misaon sjajni,
U svemu što maštam si ti:
Horizont tvoj je beskrajni,
Stojiš u zrnu što zri...

U ovci što pase si ti,
U rijeci što u more uvire:
Tek rođeni tvoji su svi,
Stojiš u svemu što umire.

U svemu, i puna nemira,
Tako isto, a različito biće!
(Bila si prvo otkriće,
Bit ćeš i konac svemira).

Stan tvoj duh je i slovo.
Duša s čulima tobom se kiti,
A vrijeme kad završi ovo,
Na nebu, na nebu ćeš biti.



Na slobodnom sajmu malenog predgrađa
Jedan govorljivi čovjek izvikuje obojene balončiće:
- "Najbolja zabava za djecu!"
Okolo njega gomila siromašnih dječaka
Koji gledaju očima vrlo okruglim vrlo okrugle balončiće.

Dok sajam žagori i vri,
Upravo dolaze siromašne građanke,
I služavke bogatih građanki,
I žene iz puka, i pralje iz okolice.

Na stolovima s ribom,
U barakicama mješovite robe,
Blizu košara s povrćem
Oduzima se novčić s grubom spretnošću.

Siromašni dječaci ne okuse se svježeg graška,
Crvenih rajčica,
Ni voća,
Ničega.

Osjeća se jasno da su ovdje za njih na sajmu
Balončići jedini koristan istinski,
Prijeko potreban predmet.

Neumomi prodavač izvikuje
- "Najbolja zabava za djecu!"
I okolo govorljiva čovjeka siromašni dječaci
Čine nepomični krug
Želje i divljenja.


(Preveo: Ante Cettineo)


Balõezinhos


Na feira livre do arrabaldezinho
Um homem loquaz apregoa balõezinhos de cor:
-" O melhor divertimento para as crianças!"
Em redor dele há um ajuntamento de menininhos pobres,

Fitando com olhos muito redondos os grandes balõezinhos muito 
redondos.
No entanto a feira burburinha.
Vão chegando as burguesinhas pobres,
E as criadas das burguesinhas ricas,

E mulheres do povo, e as lavadeiras da redondeza.
Nas bancas de peixe,
Nas barraquinhas de cereais,
Junto às cestas de hortaliças,

O tostão é regateado com acrimônia.
Os meninos pobres não vêem as ervilhas tenras,
Os tomatinhos vermelhos,
Nem as frutas,
Nem nada.

Sente-se bem que para eles ali na feira os balõezinhos de cor são a 
única mercadoria útil e verdadeiramente indispensável.
O vendedor infatigável apregoa:
-"O melhor divertimento para as crianças!"
E em torno do homem loquaz os menininhos pobres fazem um 
círculo inamovível de desejo e espanto.

(Ilustração de Teo Puebla)


Od tamo lastin se cvrkut dovija:
"Utaman, utaman provela sam dan!"

Lasto, lastavice, moja pjesma je još tužnija:
"Život sam proveo utaman, utaman..."



(Preveo: Vinko Kalinić)



Andorinha


Andorinha lá fora está dizendo:
- "Passei o dia à toa, à toa!"

Andorinha, andorinha, minha cantiga é mais triste!
Passei a vida à toa, à toa...


Recife, 19.04. 1886.
— Rio de Janeiro, 13. 10. 1968.
brazilski pjesnik











Manuel Bandeira (punim imenom Manuel Carneiro de Souza Bandeira Filho) rodio se u Recife, Pemambuco, 1886.  Napisao je osam knjiga stihova i dvije odlične antologije brazilijanske lirike.

Njegova prva zbirka Cinca das Horas, (Pepeo vremena,) objavljena 1917., i imala je veliki utjecaj na umjetnike Modernističkog pokreta, koji su organizirali Tjedan Moderne umjetnosti 1922.

Podučavao je književnost na Colégio Pedro II u Rio de Janeiru, gdje je i studirao, a zatim je radio i na Filozofskom fakultetu, također u Rio de Janeiru. Zvali su ga i Patrijarhom modernizma. Prevodio je poeziju sa francuskog, kao i Shakespeara, Schillera, O’Caseya, Nasha i mnoge druge pjesnike svijeta. Surađivao je redovito  u časopisima „Klaxon“,  „Terra Roxa e Outras Terras“, „Revista de Antropofagia“,  „Diário da Noite“ te je uredio nekoliko antologija brazilske poezije.

Napisao je mnogo eseja o poeziji i pjesnicima koji su sabrani u dvije knjige "Olntinerario de Pasargada" i "De poetas de poesia". Za razliku od drugih brazilskih pjesnika koji su uz poeziju imali i druga zanimanja, Bandeira je samo i jedino pjesnik: ako ne najbolji, a ono svakako jedan od prvih među najboljima na suvremenom brazilskom Parnasu.

Želio je da njegove pjesme ostanu vječno upotrebljive, govoreći najjednostavnije i najmanje očekivane stvari.




Ono što ja u tebi obožavam tvoja ljepota nije.
Ljepota je ta što se u nama krije.
Ljepota je pojam jedan. I ljepota je tužna.
Po sebi ona tužna nije,
Već po krhkosti i nesigurnosti koje u sebi krije.

Ono što ja u tebi obožavam, tvoja nadarenost nije.
Ni tvoja duhovitost, tako gipka i blistava,
Slobodna ptica uvrh planinskog neba treptava.
Ni tvoja duhovitost, tako gipka i blistava,
Svega što se u srcima ljudi u stvari krije.

Ono što ja u tebi obožavam nije ljupka muzika tvoga glasa,
Koja se stalno obnavlja svakog trena,
Dražesna i zračna kao misao tvoja.
Koja zbunjuje i smiruje osjećanja moja.

Ono što ja u tebi obožavam, Mati, koju sam izgubio nije.
Ni sestra, koju sad zemlja krije. Ni mrtav otac nije.

Ono što ja u tebi obožavam nije nagon materinstva duboka,
Otvoren kao rana u srcu tvoga boka.
Ni tvoja čistoća. Ni tvoja nečistoća.
Ono što ja u tebi obožavam - neka mi bol i utjehu nosi!
Ono što ja u tebi obožavam život je koji prosi.




Madrigal melancólico


O que eu adoro em ti,
Não é a tua beleza.
A beleza, é em nós que ela existe.

A beleza é um conceito.
E a beleza é triste.
Não é triste em si,
Mas pelo que há nela de fragilidade e de incerteza.

O que eu adoro em ti,
Não é a tua inteligência.
Não é o teu espírito sutil,
Tão ágil, tão luminoso,
- Ave solta no céu matinal da montanha.
Nem a tua ciência
Do coração dos homens e das coisas.

O que eu adoro em ti,
Não é a tua graça musical,
Sucessiva e renovada a cada momento,
Graça aérea como o teu próprio pensamento,
Graça que perturba e que satisfaz.

O que eu adoro em ti,
Não é a mãe que já perdi.
Não é a irmã que já perdi.
E meu pai.

O que eu adoro em tua natureza,
Não é o profundo instinto maternal
Em teu flanco aberto como uma ferida.
Nem a tua pureza. Nem a tua impureza.
O que eu adoro em ti - lastima-me e consola-me!
O que eu adoro em ti, é a vida.

11 de junho de 1920





Kako je prijatelj mrtav
mi svi zajedno umiremo
po malo.
Vrijednost naših žalosti
za njega, koji izgubio je život,
ništavna je.
Ljubav za njim, u ovoj tuzi,
uzdah je u šumi
neprohodnoj.
Vjera u njega, izgubljenog
prijatelja – što drugo
ostaje?
Pustiti se umrijeti malo
kroz njega kojeg danas vidimo
cijelog mrtvog.

Cecília Meireles


(Prijevod: Tomica Bajsić)



Deset plesačica jedre
pozornicom od zrcala.
Na njihovim egipčanskim tijelima tanke ploče pozlate,
nokti jarko crveni, plava boja na kapcima,
naivno parfimirane podižu bijele velove i
povijaju žuta koljena.
Deset plesačica kreću se
bezglasno među mušterijama,
ruke nad noževima, zubi nad ružama,
dim cigara uokviruje male svjetiljke.
Između glazbe i pokreta protječe
svileno stepenište nemorala.
Plesačice sada nadolaze
poput izgubljenih skakavaca.
Navaljuju, povlače se, izbjegavaju poglede
u zatvorenom, ubiru kovanice.
Toliko su gole, moguće ih je zamisliti
obučene u suze.
Deset plesačica sakrivaju svoje
kapke pod velikim zelenim trepavicama.
Smrt prolazi smireno poput opasača
oko njihovih fluorescentnih strukova.
Svaka od njih nosi svoje tijelo,
sve tanje u pokretu, natrag zemlji.
Gojazni gledatelji prate
te hladne, hladne plesačice,
jadne, zmijolike, neishranjene,
one koje su na dnevnom svjetlu samo djeca.
Deset anemičnih anđela ispunjenih prazninama,
balzamiranih melankolijom.
Deset mumija u grupi,
naprijed i nazad prolaze umorne plesačice.
Kao grana koja povija mirisne pupoljke
plave, zelene, zlatne, bijele.
Deset majki plakalo bi na prizor
tih plesačica koje se čvrsto drže za ruke.

Cecília Meireles

(Prijevod: Tomica Bajsić)



Máriu de Andradeu


Koliko god ja hvalim, ti ne slušaš, iako
uobličen u bisernoj školjci ti mogao bi biti
spiralna kupola, uho čija glazbena poduka
gravira najdublju višeslojnost mora.
Deponiram te u kristal, zatvor zrcala,
daleko iza svih cisterni i grota …
čista odsutnost, slijepa neprihvaćenost
kakva se nudi osi ili pčeli …
a o tvojoj privlačnosti, o gluhi i nijemi
i slijep i lijep i ruža neprekidna
koji u vrijeme, aromu i stih pretvaraš
sebe! Sada van Zemlje ili zvijezda
blistaš u mom snu, neosjetljiv na tu ljepotu
tebi samom nepoznatu, jer ti me ne slušaš...

Cecília Meireles

(Prijevod: Tomica Bajsić)



Tvoje noge gaze po različitim morima,
o, usnula ljepotice,
i u uspavanci tvoga tijela, otkrivač novih otoka,
plovim oko mjesta gdje se rijeka dijeli u kanale
i bijela se voda ušutkuje u travi,
kao da se ženstveni pejzaž uspavljuje.

Idem s tobom, koja si mladost i spasenje,
ali nosim mrtvace, kao što pustijne vuku križ jednog sunca.
Otvorilo se vrijeme, jedan prozor bijaše
ali daleko od bubnjeva i krikova,
ja sam ostao gledajući te, ženo živa,
punu svršetka i početka, kao život i doline,
i nada je tolika bila da su mi gorjele oči.

Braća su moja ovi leševi prostrijeljenih,
koje voda ispire i nosi močvarnim grobištima.
Moj je trg bombardiran, i kuća, i crkva.
Ustremljujem se usred stijenja, prljav, naprasit i ogorčen
i slijedim te, vidim te, presrećem te, i motrim te.
Zajedno s travom rijeke život se obnavlja.

Lêdo Ivo
© Copyright 2015 Vinko Kalinić - All Rights Reserved Created by Themexpose
Back to Top